بیست و دو

شروعی خوب برای یک درام تاریخی دینی
وقتی سریال های مذهبی در کشور ما پخش می شود ، دید عده ای تنها بر محور مذهبی بودن ان سریال باعت میشود بعضی از نقصانها را (یا شاید هم همه را) به صرفا به دلیل مذهبی بودن موضوع ، کنار بگذراند و بعضا هم به به و چه چه های الکی راه بیندازند.
یادم هست که بیش از یک سال پیش وقتی یکی از همین سریال ها که موضوع اصلی ان هابیل و قابیل بودن نوعی دو برادر  و رودر رو قرار دادن کفر وقران بود، پخش میشد بعد از اتمام سریال و برگزاری نقد ان یکی از بازیگران همین سریال گفت شما از این سریال ایراد میگیرید؟ این سریال درباره قران هست!!
تا وقتی دید ما از عناوین مذهبی برای ساخت از این دست سریال ها   و فیلم ها این باشد ،همین می مانیم که هستیم
چند نفر مسلمان فیلم محمد رسول الله ساخته یک غیر مسلمان را دیده اند؟
خود شما این فیلم را چند بار دیده اید؟
وقتی اهنگساز این فیلم میگوید فقط دوماه بر روی موسیقی این منطقه کار میکردم تا بتوانم برای فیلم موسیقی بسازم و این شد همان چه که موسیقی متن معروف فیلم محمد رسول الله هست(بگذریم از اینکه یکی از خوانندگان ان سمت اب ا ز همین موسیقی برای یکی از ترانه هایش استفاده کرد!)
شکی در این نیست که در فیلم های مذهبی ساخت کشورهای غیر مسلمان به دلیل نبود تعصب مذهبی ، مجموعه راحت تر کار میکنند و نماها باور پذیرتر است.مثلا در یک فیلم با بازیگران مسیحی، نشان دادن زنان بی حجاب عادی است.
نوع فرهنگ ما هم در طرز ساخت این سریال ها بی تاثیر نیست.جامعه انتظار دارد پرده دری نشود و حرمت اخلاقی جامعه رعایت شود.



اما این دلیلی برای داشتن نقص در کار های اینگونه نمیشود زیرا مذهبی کار کردن انقدر خصایص تاثیر گذار دارد که این یک خصلت در ان پیدا نیست.
مجموعه یوسف پیامبر بعد از ان همه چه چه  و به به و خرج تراشی های بسیار و اواز دهل از دور، بالاخره پخش شد.
حداقل صفت مثبتی که میتوان برای این مجموعه ذکر کرد، کنار گرفتن از سبک های ساخت سریال تاریخی قدیمی است که چند سالی بود بین کارگردانان تکرار میشد و انگار میکردی که نسخه شماره دو یک سریال قبلی تر را میبینی!
بالاخره ان حصار سریال های قدیمی شکسته شد ولوکیشن ها از دو تا کوچه پس کوچه گلی  به مناطق دیگر و لوکیشن های  دیگر هم منتقل شد.